Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Ευχή. [24/07/2013]


Της στιγμής ο έρωτας να ξεχυνόταν.
Πύρινη λάβα.
Να μας έκαιγε.
Μήπως τελικά τ' αποδεχτούμε.
Ερωτευμένοι πως είμαστε.
Κι αυτό.
Μόνο αυτό.
Μας κάνει δυνατούς.

Να χάσουμε; Δεν έχουμε τίποτα. [24/07/2013]


Οι μέρες της ελευθερίας σας
είναι μετρημένες.
Δε το 'πα εγώ.
Η ιστορία το δίδαξε.
Ξέρω-ξέρω μοιάζει μπανάλ.
Εμείς οι σκλάβοι σας.
Χορτάσαμε σκλαβιά.
Αιώνες τώρα, 'σεις οι ελάχιστοι,
γεύεστε ανθρώπινο αίμα.
Η ψευδαίσθηση ότι σας ανήκουμε,
το κέρδος σας που όλο αυξάνεται,
οι ανισότητες,
πολύ πλούσιοι-εξαθλιωμένοι φτωχοί.
Μια στιγμή μόνο.
Σκεφτείτε.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ από μας εξαρτώνται.
Κι ύστερα τι έχουμε εμείς να χάσουμε;
Τα σπίτια μας;
Οι δουλειές μας;
Οι γειτονιές και οι πλατείες μας;
Η τροφή μας;
Τα δικαιώματά μας;
Η λευτεριά μας;

Παν' όλα.

Για αυτό σας λέω αγαπημένα μου
μισητά σιχάματα.
Τίποτα δεν έχουμε να χάσουμε.
Όλα τα θέλουμε πίσω.

Γράφω γιατί.. [24/07/2013]


Τις καλύτερες μου λέξεις.
Δεν ξέρω σε τι συνθήκες τις έγραψα.
Ούτε για ποιο σκοπό, τις ξεστόμισα.
Ξέρετε εκείνες οι στιγμές
είναι σαν πυρετός στο κρανίο μόνο.
Για λίγα λεπτά χάνεται
η αίσθηση
ο χώρος
και ο χρόνος.
Υπάρχει μόνο η αρρωστημένη ζαλάδα.
Αν έκανε το τσιγάρο τέτοια δουλειά,
δε μ' απασχόλησε ποτέ ιδιαίτερα.
Πιωμένη μόνη μου,
κείνες τις στιγμές λέω τ' ανείπωτα,
γράφω τ' άγραφα,
ξεκλειδώνω τα δικά μου κελιά.
Φορές-φορές,
θα 'θελα να το 'κανα και σε άλλους.
Όμως τούτες οι μικρές απελευθερώσεις..
επίπονες γεννήθηκαν, επίπονες θα 'ναι πάντα.
Γι' αυτό τελευταία μοιράζομαι τις λέξεις, τις σκέψεις, το παρόν.
Γιατί μέσα στον πόνο θα προετοιμάσουμε την επανάσταση.
Τα δάκρυα μας θα κάνουμε φωτιά.
Κι εκείνο το σφίξιμο στο στήθος,
θα το πάρεις με ένα φιλί.

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Απορίες μιας χαζοπολιτίκ.. [22/07/2013]


Το σύστημα τρώει τα παιδιά του.
Δεν έχει φίλους το σύστημα.
Έχει γίνει ένα μεγάλο θεριό.
Θεός του είναι μόνο το κέρδος.
Και μόνη του ιδιότητα η εξαθλίωση.
Εξαθλιώνει για να δυναμώνει.
Μέρες σαν τη σημερινή.
Το μίσος μας μεγαλώνει.
Ζεσταίνει το αίμα και τη σάρκα.
Βηματίζει αργά μέσα μας.
Θεριεύει κι αντριεύει.
Μαθαίνουμε ένα ένα τα όπλα μας.
Εξασκούμε τα χέρια και τα πόδια μας.
Οξύνουμε το μυαλό μας.
Το φορτωμένο με γνώση και σκέψη.
Κάποιοι από μας έχουμε ήδη ένα οπλοστάσιο.
Άλλοι λιγότερο αδικημένοι ακόμα.
Ακόμα.
Γιατί έρχεται η ώρα τους.
Το σύστημα δεν αναγνωρίζει,
συγγενείς και φίλους.
Αυτοί οι άλλοι λοιπόν.
Προσπαθούν να μας πείσουν.
Ότι το απολιτίκ είναι πολιτική θέση,
ευρέως εφαρμοσμένη σε κάθε αιώνα,
με καταστρεπτικό αποτέλεσμα,
κι ήθελα να 'ξερα κάθε φορά,
τόσοι απολιτίκ πως ανεβοκατέβασαν τόσους βασιλείς και χούντες;!





Αγγίγματα. [22/07/2013]


































Αγγίγματα.
Για κάποιους, με αξία, σαν φέρουν απόχρωση ερωτική.
Για άλλους, σαν φέρουν συναίσθημα.
Άγγιξα σώματα που δεν ένιωσα ποτέ.
Άγγιξα κι άλλα που ένιωσα την ανημπόρια ή την ανάγκη τους.
Τους φόβους ή τις άμυνες τους.
Την τρυφεράδα ή την ενοχή τους.
Κι ένιωσαν κι εκείνα, από μένα, άλλα συναισθήματα.
Μπορεί και τα ίδια.
Κι έτσι από αγγίγματα πλάστηκε η αγάπη.
Όχι.
Όχι η αγάπη.
Η κόλαση και ο παράδεισος,
από αγγίγματα πλάσθηκαν ομορφιά μου.

Θυμήσου την αγκαλιά της μάνας.
Όχι τόσο το συναίσθημα.
Την υφή, τη σάρκα, τη θερμότητα, το άρωμα.
Θυμήσου τα μπράτσα που τυχαία ακούμπησες σε κείνη την πορεία.
Σου πρόσφεραν μικρά τινάγματα, με μπόλικο ηλεκτρισμό,
κι έσκαγαν εναπομείναντα στον κενό χώρο, σα βεγγαλικά.
Θυμήσου κείνη τη μέρα,
που άγγιξες ένα στήθος.
Τη σάρκα θυμήσου την παραδομένη,
που σου αντιστεκόταν.
Την αγκαλιά του φίλου,
που καλοκαίρι αγκαλιαστήκατε,
ύστερα από πιόμα
κι είπατε "Σ' αγαπάω ρε μαλάκα!".

Τέλος ομορφιά μου άσε με να θυμηθώ,
το χέρι που αμήχανα σου άπλωσα,
σα γνωριστήκαμε για πρώτη φορά
και πάνε θυμάσαι πολλά χαμένα χρόνια.

* για τις 16 τούτου του Μάη

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

ΕΡΩΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ [07/07/2013]


Δεν είναι παραπάνω από δευτερόλεπτα.
Ίσως να μην είναι ούτε δευτερόλεπτα.
Κάτι σαν τα όνειρα.
Λάθος.
Το όνειρο.
Υπέφερα από παιδί από όνειρα.
Είμαι δυνατή.
Αλλά δεν ξέρεις γιατί.
Να σου πω.
Με έχω ναρκώσει τόσες φορές.
Με σκληρά ναρκωτικά.
Από κείνα που τ' άλλο πρωί,
ζητούν απολογία.
Ελεύθερη δεν υπήρξα ποτέ.
Κι ίσως ξέρεις.
Να μη γεννήθηκα για τέτοια.
Κι ας διαφωνήσουν οι σύντροφοι.
Κι ας χαίρονται οι οικείοι.
Κι όμως έχω τ' όνειρο.
Τη μνήμη.
Όχι εκείνη την αναλυτική.
Δε θυμάμαι λεπτομέρειες και στιγμές.
Μόνο ένα πρόσωπο.
Χρόνια ανέκφραστο.
Σαν πορτραίτο που έγινε έτσι για να γίνει.
Κάτι μεσημέρια.
Εμφανίζεται μπρος μου.
Προσπαθώ να το εντάξω σε εικόνες.
Μα δε μπαίνει.
Το συγκεκριμένο πρόσωπο.
Δε μπήκε ποτέ σε καμία εικόνα μου.
Στριμώχνεται κάτι βράδια σ' όνειρα.
Μισό. Χωρίς χαρακτηριστικά.
Μόνο η βεβαιότητα του ονείρου.
Λέει "είναι το πορτραίτο".
Και μόλις η μνήμη σβήσει.
Προσεύχομαι να γίνω καλλιτέχνης.
Και να δώσω συναίσθημα στην άψυχη μπογιά σου.


ΑΤΙΤΛΟ [07/07/2013]


Η ερωτική μνήμη.
Η ερωτική λήθη.
Δεν απέχουν πολύ.
Δεν απέχουν καθόλου.
Βιώνονται με τον ίδιο απόλυτο τρόπο.
Νιώθεις να θυμάσαι.
Σχεδόν βλέπεις, πιάνεις, ζεις.
Νιώθεις ότι δε θυμάσαι.
Σχεδόν περιγράφεις ξένη ζήση.
Ταινίες, φωτογραφίες, λέξεις.
Διόλου δε βοηθάνε.
Εδώ που τα λέμε, πότε βοήθησαν;
Η λήθη είναι χειρότερη απ' τη μνήμη.
Πολλοί διαφωνούν.
Να ξεχνάς ότι ένιωσες;
Να αδυνατείς να το φέρεις έστω και λίγο πίσω;
Να μη θυμάσαι κίνηση, φωνή, σώμα;
Ούτε κλίμα, ατμόσφαιρα, ιδέα.
Τελικά να μη θυμάσαι ούτε εσένα.
Χαμένη, έντεκα χρόνια μετά,
να κουβαλάω μέσα μου το τίποτα.
Μια ζωή άλλου και για λίγες στιγμές-Η ΖΩΗ ΜΟΥ.

Και πως να νιώσουν εκείνοι που μ' αγαπούν,
το "δεν έχω που να σταθώ, τι να πιστέψω, συρρικνώνομαι".

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

Το 24ωρο ενός ανθρωπάκου. [29/06/2013]


Ένας όμορφος ανθρωπάκος.
Ξυπνάει κάθε πρωί νωρίς.
Πηγαίνει στη δουλίτσα του.
Γλύφει δυο τρια κωλαράκια.
Πίνει το καφεδάκι του.
Ακούει τη μουσικούλα του.
Εκμεταλλεύεται τους δικούς του.
Κι όσους μπορέσει.
Το παίζει "ιστορία".
Κάνει το κάτι τις του.
Έξω από τη δουλίτσα του.
Και από το σπιτάκι του.
Παίρνει τηλέφωνο το γκομενάκι του.
Ψάχνει να βρει το φιλαράκι του.
Για να του πει τα προβληματάκια του.
Μετά ισχυρίζεται μια δουλίτσα.
Αφήνει το φιλαράκι του.
Πάει στο σπιτάκι του.
Φτιάχνει τον εαυτούλη του.
Και ξανά από την αρχή,
την άλλη μέρα νωρίς το πρωί.

Υ.Γ. Το ανθρωπάκι δε ρισκάρει ποτέ.