Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Αυγκουστος [23/08/2014]

 

Ν' ακους εκείνο του Παπάζογλου.
Να βράζει ο τόπος. 
Να ξεφυσανε τα έπιπλα.
Να ξεπαγωνουν οι μπύρες. 
Να κροταλιζουν οι πλαστικές μπουκάλες του νερού.
Να ξυπνάς και να κοιμάσαι ζομπι.

Μονο.
Μονο για ελάχιστα δευτερόλεπτα. 
Πριν κοιμηθείς κ πριν ξυπνήσεις.
Ζωντανευεις.
Η επιθυμία καβαλα το σβέρκο σου.
Τινάζεις το κεφάλι να φύγει.
Να επανελθεις στο ζομπι που ησουν. 
Κι εκείνη μεσα σε λίγα μονο λεπτά.
Υγραινει το σώμα σου.
Πολλαπλασιάζει τους χτύπους της καρδιάς.
Ξυπνάει θύμισες.
Τα λεπτά περνάνε.

Το μαρτύριο της επιθυμίας όμως σε βασανίζει όλη τη μέρα και δυστυχώς και όλη τη νύχτα.

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Σύντομη ομολογία ενός μικρόψυχου οντος [19/08/2014]

Δεν ξέρω πως γίνονται καλοί οι άνθρωποι. Κι αν το καλο και το κακό έχουν όρια. Ορίζονται και διακρίνονται. Ήμουν κακή, υπήρξα παλιάνθρωπος και σίγουρα η ομολογία μου αυτή ούτε με διορθώνει ούτε μου προσφέρει την άφεση που ίσως έφερνε τη λήθη. Γιατι σαν μικρόψυχο ον τη λήθη αποζητω κι ίσως οχι τόσο την άφεση. Ίσως η ψυχή μου να μη μεγαλώσει άλλο να μείνει για πάντα μικρή. Κι ούτε λέξη παραπονού μπορω να άρθρωσω ούτε χέρι παρηγοριάς να ζητήσω μιας και τέτοια μου δωθηκαν ήδη και νόμισα πως δε τα χρειαζομουν. Δεν ξέρω τι σκοπό επιτελώ κι αν έχουμε έναν σκοπό ο καθένας μας σε αυτή τη ζωη. Κι ειναι πια αργά για να το μάθω κ αυτό. Αν είχα επιλογή δε θα ξανά ζούσα μα μητέ και θα πεθαινα. Κι εκείνους που νόμισα πως πολυ αγάπησα αν είχα τη δύναμη τι ειναι η αγάπη θα τους ρωτούσα. Κι εκείνοι, οι αληθινά καλοί, ξέρω ήδη δε θα λέγαν βρισιές που ίσως να μου πρέπουν μα θα πιαναν απ την αρχή γλυκα να εξηγούν. Δε μου άξιζαν κεινοι που μ'αγαπησαν, ήμουν λίγοι για αυτούς κ μπόλικη για μένα. Κεινοι που μίσησα ας μ' αγκαλιάσουν πια. Δεν έμαθα αν αγαπω, αν μισώ, αν αν ήμουν ποτε κάτι ζωντανό. Και βρέθηκα να κυβερνάμαι απο ενα χρέος και μια αιώνια απώλεια. Καλύτερα που δε μ' αγαπησες κι εσυ δε θα άντεχα ενα χρέος ακομα.

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Περί μέλλοντος [06/08/2014]

Δεν είχε τύχει πάλι! Έτυχε κι ειναι όμορφο! Συννεφιά και βροχή στο νησί, ησυχία και χώμα υγρό. Ο καιρος, η φύση και οι εποχές μας παίζουν! Μας γυρίζουν, μας ντυνουν, μας γδύνουν. Μόνος αιώνιος νικητής ο χρόνος. Πλάκα έχει κ ετσι. Το νησί ξεκουράζεται, κοπιάζει κ αγριεύει. Αφήνεται και βρίσκεται, συναντά τη ζωή και τη μοναξιά. Κι όσο πιο συχνά αλλάζει τόσο πιο ανήμποροι είμαστε. 
Επισκέπτομαι μια φίλη. Δε το κάνω συχνά να διασχίζω τη θάλασσα όμως κάθε φορά που το κάνω, οι πόροι του δέρματος μου απορροφούν και την τελευταία σταγόνα αλμυρου νερού. Τελειώνει η τριτη δεκαετία της ζωής μου και δεν έχω παράπονα ειναι ανοιχτόκαρδη γαλαντωμα σα να λεμε. Περνάει κ δεν αφήνει ούτε μεγάλες χαρές ούτε μεγάλες λύπες. Υποθέτω οτι θα έπρεπε να ειμαι ευγνώμων. Μπορεί να πέρασα πολλα και να μη θέλω αλλα. Έχω ενα δυο, άλλοι μάλλον πασχίζουν για δαυτα. Θέλω κ αλλα, πάντα ήθελα κι αλλα, ας μην κοροϊδευόμαστε όλοι θέλουνε κι αλλα. 
Τα σύννεφα απο πάνω έχουν μια παρηγορητική διάθεση, μέχρι και η βροχή που θα ρθει παρηγοριά θα ναι. Και σε λίγες μέρες θα πρέπει να αφήσουμε τα όνειρα, να περπατησουνε στα σχέδια. Τα σχέδια που κατα στρώσαμε εμείς, που θελήσαμε σαν όνειρα και γίνανε σχέδια. Άρα θα ισχύσει με όλα αυτό; Με όσα ονειρευτήκαμε θα ερθει η ωρα να τα σχεδιάσουμε; Και τι θα κάνουν τόσα ειδικοί που πρώτα για τα σχέδια μίλησαν κ ύστερα για τα όνειρα. 
Η βροχή έρχεται. Θα γιατρεψει. Θα μας κάνει έστω και μελαγχολικά να ονειρευτούμε. Θα το κάνουμε.