Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Μυστήριο Δείπνο [31/03/2015]

Τις περιβόητες νύχτες μας.
Τις μοναχικές μας.
Κείνες που μοιραστήκαμε είτε με ξένους, είτε με τρόπους μπάσταρδους.
Τις είπαμε ξενύχτια.
Ξένοι εμείς, ξένοι και οι άλλοι,
ξένοι και οι τρόποι που 'ρθαμε κοντά.
Κοντά σαν λέω, εννοώ κάτσαμε δίπλα, δίπλα.
Δεν ξεδιπλώσαμε όμως ούτε μια σπιθαμή μας.
Τις κρατήσαμε όλες βαθιά κρυμμένες.
Οι ξένοι ήταν όντως ξένοι,
ποτέ δε ρώτησαν,
ποτέ δε ρωτήσαμε κι εμείς.
Εκείνες τις νύχτες τραγουδήσαμε μόνοι,
για τις δικές μας μοναξιές,
μοναχικούς σκοπούς,
με ομαδικό ρυθμό.
Ούτε λίγο δεν τραβήχτηκε ούτε σκίστηκε η σάρκα μας,
ούτε λίγο δεν ξεφύγαμε απ' το εγώ μας μήπως δούμε το εμείς μας.
Τέτοιες νύχτες δεν αρκεί μια αγκαλιά ή δυο χέρια,
πρέπει να με γδάρεις και να με κόψεις κομμάτια,
μπας και με φάμε για βραδινό.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Blaaaaah [15/03/2015]







































Σαν η άνοιξη να μπαίνει χωρίς να ρωτήσει.

Να φουσκώνει όλους σου τους φόβους.
Να αφήνει μια ελπίδα να πλανάται.
Κι εσύ άπιστος πάντα, να της θυμώνεις.
Δε θέλεις να σκέφτεσαι το καλοκαίρι.
Φοβάσαι πάλι, φοβόσουν πάντα.
Να μιλήσεις για σάρκα που δεν ξέρεις ακόμα.
Ζητάς μεταφράσεις κι εξηγήσεις.
Κάποιος να 'ρθει να τα βάλει σε μια σειρά.
Να μη σε φοβάσαι πια.
Έλεγχος να χαθεί.
Κι η λέξη να σβηστεί από όσα λεξικά κατάπιες.
Ποιος, είπες μυαλό;
Ο έρωτας;
Δε θα του έδινες ποτέ τέτοιο όνομα εσύ.
Αυτό το φυσικό κι εθιστικό πράγμα.
Η αίσθηση απόλυτου κι ελάχιστου.
Πλήρους και κενού.
Αν αυτό ονοματίζεις "έρωτα" πες το "blah",
ή "μπου" ή "γομολάστιχα".
Γομολάστιχα πρέπει να είναι.
Να σβήσει τα σημάδια.
Να μείνει χώρος να γράψεις κι άλλες σελίδες.
Ίσως πάλι μαύρες, μωβ, μπλέ.
Ίσως να μείνουν απλά τα σημάδια από το σβήσιμο.
Πάντως πάντα κάτι μένει.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Περίπτερο [09/03/2015]


Τίποτα καλύτερο από έναν  περιπτερά σαστισμένο. Όχι γιατί του ζήτησες τίποτα περίεργο, ούτε γιατί τον στραβοκοίταξες. Συμβαίνει συχνά στους καπνιστές να ξεσπάνε στον περιπτερά. Ξέρεις. Και πέρασαν πολλά μέχρι να μάθεις ότι σαστίζει κι εκείνος από την αυτάρκεια. Από τον άνεμο που πνέει τώρα τελευταία γύρω σου και μαστουρώνει τον απέναντι άθελα σου. Το καλλιέργησες μα δεν ήξερες αν πιάνει, το δούλεψες μα δεν ήξερες αν θα ισχύσει. Κι όμως! Να! Στην αρχή η σερβιτόρα, μετά ο ηλεκτρολόγος κι απόψε ο περιπτεράς. Ο μοναδικός άνθρωπος που έχεις τόση ανάγκη, θολώνει. Του λες τι θες. Το βρίσκει κι εκεί που είναι έτοιμος να σου πει "γοητευμένος" του δείχνεις ότι το μόνο που περιμένεις είναι τα ρέστα σου. Χάρηκε κι εκείνος κατά βάθος, που πέρασαν λίγα λεπτά πιο έντονα, χάρηκες κι εσύ που έχεις καπνούς στις τσέπες.