Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

τι; [18/05/2015]

τι σε νοιάζει;
τι σε ένοιαξε ποτέ;
οι ιστορίες ήταν πάντα
δέκα ζωές για σένα
που είχες να λες.
ποιος τους γαμάει τους ανόητους;
ποιος ποτέ ασχολήθηκε με τους δειλούς;
βγήκες από μυθιστορήματα.
δεν αποδέχτηκες ποτέ τη στάση.
σε αποκαλούσαν παραμύθι.
δεν ήξεραν πως γράφεται.
τι λέει; τι τέλος έχει; έχει;
κατάρες έριξες για να τις πάρεις πίσω.
ευχές δεν ξεστόμισες γιατί ήθελες τα όνειρα κι όχι τους εφιάλτες.

πήδημα [18/05/2015]

είναι εκείνες οι μέρες.
που χρεώνεσαι διπλές τις αμαρτίες.
και αμαρτίες δεν κάνει η σάρκα.
το μυαλό κάνει.
η απληστία του πνεύματος.
οδηγεί και τη σάρκα στη γκιλοτίνα.
κι εμείς που βαδίσαμε τόσο,
και χαθήκαμε τόσοόσο,
και δωθήκαμε μόνοτόσο
δεν ξορκίσαμε τίποτα.
φορτώσαμε τα αστέρια μας,
κι άλλα κουδούνια και υψώσαμε το κεφάλι
ν' ακούγεται καλύτερα ο ήχος,
κι αρχίσαμε τα μοιρολόγια
και λίγο πριν τελειώσουμε το σκοπό μας,
πηδήξαμε με φόρα στο άγνωστο.

συμπέρασμα #01 [16/05/2015]

Ανάγκη.
Να αγγίξεις ένα όνειρο.
Να δεις ένα όνειρο.
Ζεις.
Ένα άγγιγμα.
Ένα όνειρο.
Κι έχει ένταση.
Κι όλα συμβαίνουν.
Κι είν' έμορφα.
...
Κι ύστερα...
Εσύ.
Δηλαδή εγώ.
Ανήμπορη να υπάρχω.
Κι εσύ.
Δηλαδή εσύ.
Κάμποσους ουρανούς πιο πάνω.

κακές ερμηνείες ή εξαιρετικές [16/05/2015]


Όταν η παρουσία τρώει τα σωθικά σου. Η παρουσία του άλλου εννοώ.
Όταν υπάρχει μια φωτιά κι ένα καρδιοχτύπι, κάτι κόμποι στο λαιμό και ορισμένα ρίγη.
Όταν όλα αυτά δε μπορείς να τα κάνεις λέξεις και φοβάσαι να τα μετουσιώσεις σε πράξεις,
τότε παίζεται ένα περίεργο παιχνίδι στον αέρα.
Τα μάτια σου, τα χέρια σου, η φωνή σου, η ενέργεια σου,
σε κάθε χώρο μαγνήτης για μένα.
Κι ύστερα πως σε τόση έλξη να 'ρχομαι που τη χαρά δε την αντέχω και 
η ζωή μόνο θλίψη και μοναξιά είναι για μένα.
Πως τόση αρτιότητα να χωρέσει και πως ζητάς να μη τη ζητώ.
Και άντε πάλι να βγει νόημα.
Σε μια σκηνή που έπαιξα όσο η αυλαία ήταν κλειστή και τρόμαξα όταν άνοιξε
κι είδα τα μάτια σου.
Κι όχι ομορφιά μου γιατί δε σ' ήθελα,
μα γιατί με κυνηγούν οι εμορφιές και στη χαρά λυγίζω.

H γνώμη του ξενοδόχου [13/05/2015]


Αν η εξάρτηση υποδήλωνε συναισθήματα, θα είχα πολλά.
Αν δεν ήξερα ότι η εξάρτηση δηλώνει ασθένεια θα την έλεγα έρωτα.
Κι αν δεν ήσουν κι εσύ ο απόλυτος διορθωτής των εξαρτήσεων μου, 
θα τις έλεγα στιγμές του πραγματικού κόσμου.
Αν είχα κάθε φορά στο μυαλό ο,τι καθησυχαστικό είπες,
θα έμενα για πάντα εξαρτημένη και κουτσή.
Κι εμείς, από τότε παλιά, που συνυπάρξαμε σε ένα όνειρο,
δε γουστάραμε τις πατερίτσες.
Θέλαμε πόδια γερά.
Κορμιά που με βήμα σίγουρο ψάχνουν ένα κορμί να κατακτήσουν.
Να ανήκουν και να τους ανήκει.
Όμως είναι πολύβουη και εντελώς απασχολημένη η γραμματέας του μεσιτικού.
Έτσι πρέπει να περιμένεις, να κλείσεις ραντεβού, 
να στο δείξει η μεσίτρια, να σου αρέσει.
"Κι αν βγάλει κρυφές ζημιές αργότερα; Ένα παλιό ξενοδοχείο είναι..."
Ένας γέρος σου 'πιασε το χέρι και σου είπε:
"Πάρτο είναι συμπαθητικό, δούλεψα κοντά τριάντα χρόνια σε αυτό"

Κι έτσι απλά ο ξενοδόχος το ξεφορτώθηκε...


Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Ντίβα... [22/04/2015]

Οι άνθρωποι δε διαφέρουν.
Οι ζωές τους είναι κοινές.
Οι στιγμές τους, ταυτόχρονες.
Οι ψυχές τους, ισότιμες κι αιώνιες.
Τα όργανα τους πάλλονται σε κοινό ρυθμό.

Κι όμως χανόμαστε...
Κλεισμένοι πεισματικά στα κελιά μας.
Στα σώματα και τα πτώματα μας.
Το μόνο που μας διαχωρίζει είμαστε εμείς.
Εμείς κρίνουμε αν διαφέρουμε.
Σε τι και γιατί.
Η αλήθεια όμως είναι μια.
Δε διαφέρουμε.
Ουδέτεροι, χωρίς χρώματα, ερχόμαστε.
Κι αντί να διαλέξουμε όλη την παλέτα,
παίρνουμε έναν το πολύ δύο.
Κινούμαστε σε τόπους.
Βαφτιζόμαστε ονόματα.
Φοράμε ρούχα.
Μιλάμε γλώσσες.
Πιστεύουμε σε θεούς.
Ψηφίζουμε ιδέες.
Σκεφτόμαστε και κάνουμε τα ίδια.




Δεν αποδεχόμαστε πόσο ίδιοι είμαστε.
Μην πληγωθεί η ντίβα εντός μας.

Σκέψου να μην είχαμε όλα τα παραπάνω.
Τι αγκαλιές;! Θα παίρναμε!

Προορισμός [22/04/2015]


Δε φώναξες ποτέ τις αντοχές σου.
Ήσουν ψύχραιμη σχεδόν από την ώρα που γεννήθηκες.
Σιγοτραγουδάς τα ψαγμένα του καιρού σου.
Ζήτησες από τους δαίμονες σου να βγάλουν το σκασμό.
Είπες ν' αγκαλιάσεις την ελπίδα.
Να μελετήσεις τον έρωτα.
Να έρθεις και να φύγεις.
Μόνος ηττημένος εσύ.
Κι ας είπες τόσα.
Κι ας πάλεψες για άλλα τόσα.
Κι έβαλες νερό στο  κρασί σου.
Κρασί όμως ξέχασες να βάλεις στο ποτήρι σου.
Κι έτσι μια ζωή έπινες νερό.
Κρασί πουθενά.
Στεγνή πάντα, διψασμένη.
Προδότης της ζωής σου και των ονείρων σου.
"Δε γαμιέται!" είπες,
Γαμήθηκε!
Εσύ διψάς, πεινάς, στέκεις.
Άλυτη στους αιώνες πορεύεσαι.
Ξέρεις όμως τώρα πια τον προορισμό.
Είσαι καλή γι' αυτόν και γίνεσαι όλο και καλύτερη.

Βράχος [19/03/2015]

Η απάθεια είναι δύναμη.
Είναι ταλέντο κι ευλογία.
Είναι προστασία κι όπλο.
Να μένεις απαθής. Όχι παθητικός.
Να περνάει ο χρόνος,
να μιλάει ο κόσμος,
να συμβαίνουν οι στιγμές
κι εσύ να μένεις απαθής.
Να μην ενοχλείσαι,
να μην επηρεάζεσαι,
να μην σκορπίζεσαι,
να μην αναρωτιέσαι.
Σαν πέτρα που δε τη διαβρώνει το νερό.
Δε τη σπάει το σίδερο.
Να 'χεις τη σταθερότητα και
την απάθεια του βράχου ή του βουνού.
Να μοχθούν να κατακτήσουν τις κορυφές σου
κι εσύ απλά να στέκεις.
Τούτο θε να γεννώ κι ας είναι όλα θλιβερά μετά.

Σαν παραπονεμένο παιδί... [19/03/2015]


Είναι κάποιες φορές.
Που φτάνει στο φάρυγγα μια ξινή γεύση.
Μια αλλόκοτα καταραμένη γεύση.
Δεν καταλάβαινα ποτέ όσους εκτιμούσαν τα ξινά.
Από την άλλη γιατί να καταλάβεις.
Ποιος προσπάθησε να καταλάβει,
πέρα από το σημείο του να εξυπηρετηθεί.
Υπήρχε και υπάρχει,
μια βεβαιότητα στους ανθρώπους.
Όλοι ενδιαφέρονται μέχρι εκεί που θέλουν.
Μέχρι να τους κάτσει αυτό που θέλουν.
Τον τελευταίο καιρό γράφω σαν παραπονεμένο παιδί...