Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Άθληση Βασανιστική [27/06/2015]

Ξεκινάω να πιάσω χαρτί και μολύβι.
Μήπως τάχα βγει όλο αυτό.
Πολλές φορές θυμάμαι εκτόνωσα αισθήματα που άγαρμπα φώλιασαν μέσα μου.
Άλλες φορές πάλι βάφτισα το αίμα στο οινόπνευμα.
Και κάτι λίγες φορές το συναίσθημα πήρε τη μορφή στην ύλη που ήθελε, στο σώμα που έψαχνε.
Πιάνω να γράψω και πονάνε τα άκρα μου.
Δε μπορώ να τιθασεύσω τις εικόνες και τις λέξεις.
Γίνομαι κακή και άδικη. Κι ας μη το ξέρεις.
Και δε μπορώ ούτε να σου θυμώσω.
Είσαι εδώ όπως μπορείς. Συνέχεια.
Δε μπορώ να σε μισήσω και να σε εκδικηθώ.
Μόνο μια επικίνδυνη ασφάλεια φαντάζομαι.
Και την ίδια στιγμή να με επαινώ που σε ζήτησα εδώ.
Και οι νύχτες είναι πιο βάσανο.
Και τα καλοκαίρια και οι αργίες.
Έρχεσαι με όνειρα και εικόνες φωτεινές.
Γεμίζει το μυαλό "θέλω".
Η σάρκα απαιτεί.
Κι ο φόβος αρρωσταίνει.
"Φόβος για όλα από δω και πέρα" που λέει και η ποιήτρια.
Μη φοβηθείς, μη βαρεθείς, μη φύγεις.
Μη δε δειλιάσω, μη βαρεθώ, μη σ' αφήσω.

Κι ύστερα σε μια στιγμή καθαρή.
Τούτο το πήγαινε και το έλα.
Τούτη η μάχη.
Ξέρεις.
Ξέρω.
Είναι τερέν εραστών. 

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

συγκάτοικοι [25/06/2015]

θα βγω στην αγορά σήμερα.
θα αγοράσω ένα ψέμα.
για να βγάλουμε την εβδομάδα.
εγώ και ο κακομούτσουνος συγκάτοικος μου.
θα το βάλουμε στη μέση, στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι.
θα κόβουμε και θα μασουλάμε με τα χέρια.
κάθε τόσο θα αλλάζουμε κανάλι.
τις νύχτες θα ροχαλίζουμε εκνευριστικά.
έτσι που κανένας να μη μας αντέχει.
το πρωί θα κάνουμε το λουτρό χάλια.
όσα πρωινά δηλαδή θα επιλέγουμε να ξεπλύνουμε το σώμα από τη βρώμα.
όλη την εβδομάδα θα μένουμε σιχαμένοι.
κι όμως οι γείτονες θα μας καλημερίζουν.
δε θα τους λέμε καλημέρα.
ποτέ δε τους λέγαμε.
δε θα ψάχνουμε τα "θέλω" μας.
δεν έχουμε "θέλω".
έχουμε το ψέμα μας, την αηδία και το αίσχος μας.
κι αν υπάρξει κάποιο "θέλω".
διογκώνεται ο αηδιαστικός εαυτός μας.

Τα του αίσχους. [25/06/2015]

Είσαι εκείνο το μικρό ενοχλητικό τίποτα.
Εκείνο το ασήμαντο λάθος που σε κάποιους συνέβη.
Είσαι το χωρίς λόγο ελάχιστο που συνάντησες.
Το άοσμο, άγευστο, περιττό.
Το μόνο που πέτυχες είναι η αυτοκαταστροφή.
Δεν  υπήρξες ικανή να σακατέψεις ούτε κόκκο άμμου.
Μαστίγωσε τώρα τούτο το κουφάρι που σέρνεις.
Τούτο που δεν έχει ψυχή.
Δε θα αποκτήσει κάτι.
Γιατί δεν ήταν και ποτέ κάτι.
Κι όταν κάποτε κάποιος άτυχος σε καθρέφτισε.
Δε μπόρεσες ούτε να τον σπάσεις μαλακισμένο.
Παρά μόνο να ασχημήνεις τη μορφή που καθρέφτιζε.
Ούτε να χαθείς δεν τόλμησες.
Τόσο αίσχος.
Μόνο να το αηδιάσεις κι άλλο.
Έτσι είναι οι άσχημοι άνθρωποι σαν εμένα.
Μόνο αίσχος και αηδία σε έναν κωλοπαιδίστικο εφηβικό και αέναο χορό.

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

δεν [21/06/2015]

Δεν απολαμβάνω τον αέρα.
Αν δε με φιλάς.
Κι αν οι κόποι μας.
Δε γίνονται σάρκα ιδρωμένη κι αχόρταγη.
Δεν κυλάνε οι μέρες.
Αν δε χτίσουμε το δρόμο του φευγιού (μας).
Δε στέκουν τα κόκαλα.
Μήτε στιγμή ήρεμα.
Αν τα χέρια σου δε τα τακτοποιήσουν.
Δε σπάνε οι φόβοι.
Αν δε σε θρυμματίσω.
Ανταλλάσσουμε ευθύνες και βάσανα.
Αντιστεκόμενοι σε έναν ορμητικό ποταμό.
Που άλλοτε δροσίζει και ξεπλένει.
Κι άλλοτε γδέρνει και τιμωρεί.
Τούτο αποκαλούμε έρωτα.
Θα προσυπέγραφες το ξέρω.


Ο πεζός και ο ανόητος. [21/06/2015]

Ο πεζός έστρωσε το γύρω του κόσμο.
Με πέτρες καλά λειασμένες.
Σχεδόν επίπεδες.
Περπάτησε με διάθεση.
Μα δε θα έβαζε άλλο υλικό.
Παρά μόνο πέτρες.
Ήταν σίγουρος για τις πληγές κι είχε υπολογίσει τα γδαρσίματα.

Ο ανόητος έστρωσε το γύρω του κόσμο.
Με πέτρες, ξύλα, μπαμπάκι, λουλούδια, φτερά, κρασί, φωτιά, αέρα και χώμα.
Σχεδόν ανισόπεδο.
Περπάτησε με προσπάθεια.
Μα θα έβαζε κι άλλα υλικά.
Όχι μόνο έρωτα μα και λίγο μίσος.
Ήταν σίγουρος για τις χαρές κι είχε μετρήσει και τα στριμώγματα.

Συναντήθηκαν στις πέτρες, με λίγο κρασί, ανάγκη για αέρα
κι ένας έρωτας να τους μισεί.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

ένας δυνάστης δάσκαλος [19/06/2015]

Να σου κόβει τα χέρια.
Να σου παραλύει τα νεύρα.
Να σε οδηγεί και να σε χάνει.
Να σε χαίρεται και να σε χαιρετά.
Ένα σκατόπλασμα ο έρωτας.
Μια οργή κι ένα όνειρο.
Μια ικασία κι ένας θάνατος.
Σε σαπίζει καθημερινά.
Του πας κόντρα.
Στο γυρίζει πρίμα.
Του πετάς πέτρες.
Σε ερεθίζει με χάδια.
Και πας συνέχεια κόντρα.
Δεν παραδέχεσαι συναισθήματα.
Τον εξοργίζεις και νικά.
Τον θανατώνεις για μια στιγμή.
Περνάει λαμπερός στην αιωνιότητα.
Τιμώντας σαν αγαπημένο του παιδί.
Κείνο που ξεκάθαρα πέθανε πρώτο.

συμφωνίες [19/06/2015]

χαμένος και νικητής.
κάθησαν σε ένα τραπέζι.
τα έβαλαν κάτω.
τα πήγαν από 'δω.
τα πήγαν από 'κει.
τα στρίμωξαν.
τα ζύγισαν.
και κατέληξαν πως έγινε δίκαιη μοιρασιά.
πολιτισμένα πράγματα.
σου δίνω την ελευθερία μου για λίγη ασφάλεια.
μου δίνεις τον έρωτα σου για λίγο μέλλον.
σου δίνω τα πάντα για λίγο συναίσθημα.
έτσι ξεπουλιόμαστε και διαπραγματευόμαστε.
μετά, μένει μια μόνο χαριτωμένη στιγμή.
πέφτουν οι υπογραφές.
κι αν δε διάβασες καλά τους όρους ή πιάστηκες κορόϊδο.
κανείς δε νοιάζεται.
η δικαιοσύνη έχει συμφωνηθεί απο πριν.
άρα πάντα είσαι δικαιομένος, νικητής και χαμένος.

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Προβλεπόμενο Νο2 [09/06/2015]

Οι άνθρωποι, όσα σημάδια, όσες μοίρες κι αν τους έφεραν.
Ήρθαν μόνο για σε μπάσουν λίγο ακόμα στο χώμα.
Είναι προφανώς εκείνοι που σου θυμίζουν το θάνατο.
Κι είναι κι εκείνοι που συχνά χτυπάνε τον ίδιο τους τον εαυτό μέσω εσού.
Ή απλά χτυπάνε εσένα.
Πράγμα σαφώς πιο ξεκάθαρο κι επίπονο.
Εκείνοι διατυμπανίζουν όλα τα μεγάλα σα να λένε το λογαριασμό του νερού.
Και ταράσσουν κάθε δική σου ισορροπία επειδή δικές τους ήθελαν να ξεριζώσουν.
Δέχεσαι όλο αυτό το φάσμα των μεγάλων τους ερώτων.
Δέχεσαι όλες τις κατηγορίες που χρωστούσαν στους εαυτούς τους.
Και τις χρέωσαν σε σένα.
Κι είσαι συχνά τόσο μαλάκας που δεν αγγίζεις τρίχα από τη μεγάλη τους πληγή.
Μαλάκα σε λένε κι εκείνοι και μπρος και πίσω σου, και λίγο μέσα σου ή και πολύ.
Καβάτζα έχουν πάντα. Μην τρελαίνεσαι. Συναισθηματική εννοώ.
Θα μου πεις και ποιος δεν έχει;!
Ξέρω κι εμένα, ξέρω κι εσένα!
Ξέρω και τις μεγάλες καβάτζες! Μπαρντόν! Τους μεγάλους έρωτες εννοούσα.
Ορκίστηκα κάθε βράδυ να ντύνομαι μάγισσα και να τους καταριέμαι.
Τα πρωϊνά να τους ευλογώ, σα δυο χέρια αγγέλου που σε κρατάνε.
Το θέμα των δειλών. Πάντα η πτώση.
Μην πέσουν και χτυπήσουν. Μη τους ρίξεις και πέσουν.
Λες και ήθελαν τίποτα παραπάνω από μια στάλα δράμα ή παραμύθι (ακούγεται κομψό και ομαδικό)
Ξέχασαν όμως φτούνοι οι δυνατοί.
Πως εσύ φιλοξενείσαι ενώ εκείνοι παντρεύονται.
Πως εσύ ερωτεύεσαι ενώ εκείνοι πηδιούνται.
Κι ύστερα μωρό μου, μιλάς για πτώσεις και κορδελάκια.
Μιλάς για δειλούς και θρασύδειλους.
Ύστερα... όχι ακόμα. Θα σου πω εγώ πότε!
Και θα 'ναι και το τελευταίο που θα σου πω!

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Θα πρέπει. [07/06/2015]

Έπρεπε να είχα συμφωνήσει κάτι άλλο.
Έπρεπε μαζί σου.
Έπρεπε νύχτα.
Έπρεπε το πιο δύσκολο.
Έπρεπε τούτη η σιωπή.
Έπρεπε να σε δωροδοκήσω.
Έπρεπε ένα δυο γραπτά.
Έπρεπε έστω με όλα όσα ποτέ σκάρωσα.
Έπρεπε να σε απειλήσω ίσως.
Έπρεπε να ξέρω τη χρυσή διαστροφή της πρόσκλησης πάνω μας.
Έπρεπε να μου πεις πως έκλαιγες.
Έπρεπε να σκίσεις ένα κομμάτι πανί ακόμα.
(από κείνα που καλύπτουν την ψυχή τη βαθιά σου)
Έπρεπε να ακούω και να μη σου μιλώ.
(ξεχνιέσαι όταν σου μιλώ)
Έπρεπε. Έπρεπε. Όλο έπρεπε.
Πρέπει να χάσουμε μαζί.
Πρέπει να είναι νύχτα.
Πρέπει να παραμείνει δύσκολο.
Πρέπει να μην υπάρχει δωροδοκία.
Πρέπει να γραφούν τόσα πολλά ακόμα.
Πρέπει να πιούμε μπας κι ακούσουμε.
Πρέπει να τυφλωθούμε, μπας και δούμε, χωρίς να μας δουν οτι είδαμε.
Και πρέπει και έπρεπε και ίσως να μην ξαναπρέπει ποτέ, 
μα θα πρεπε αφού αυτό μας πρέπει.

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

ΒΡΙΣΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΔΥΝΆΣΤΗ [03/06/2015]

Το ανώμαλο με τον έρωτα.
Είναι τα όσα σου στερεί.
Όχι τα όσα σου δίνει.
Κείνα που σου δίνει.
Είναι πταίσματα μπρος στ' άλλα.
Δε λειτουργεί το αλκοόλ.
Δεν ξημερώνει η μέρα.
Δε γαμιέται.
Τίποτα και κανείς.
Μόνο τα ζωτικά σου όργανα.
Καρδιές, συκώτια και νεφρά στήνουν έναν ακατανόητο χορό.
Ερωτευμένος δε δουλεύεις, δεν τρως, δε ζεις.
Είναι μια παράλληλη διάσταση.
Λίγοι τη διέσχισαν.
Κι ακόμα λιγότεροι ότ(αν) επέστρεψαν μας την περιέγραψαν.
Οπότε έρωτα, δε μας αφήνεις να γίνουμε μηχανικοί.
Γιατί πάντα σε κάτι αδύναμες καρδιές πας και κάθεσαι.
Κακόμοιρε δυνάστη.
Παραδέξου μια φορά πόσο σημαντικό οξυγόνο σου είμαστε.
Κι αν μετράς τα θύματα σου.
Μέτρα μας όλους ή κανέναν.
Έτσι κι αλλιώς.
Εσύ μας πείνασες.
Η οργή μας, μας οδήγησε στη μάχη.