Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

διάφανη συνεργασία [26/07/2015]

Ξεμένω συχνά.
Από ποτό, από λέξεις, από πράξεις.
Το μόνο που μονίμως έχω είναι τσιγάρα και σκέψεις.
Κι ένα φεγγάρι πάνω από το κεφάλι μου.
Να με στοιχειώνει, σα μαύρο συναίσθημα.
Να κάνει τα σαγόνια μου να τραυλίζουν σαν τρόμος.
Τα μάτια μου ν' ανησυχούν σαν απειλούμενα.
Και την καρδιά μου να μη χτυπά πια.
Σε κανένα ρυθμό.
Ούτε δικό μου, ούτε δικό της.
Τα όνειρα προσπερνούν γκαζωμένα.
Κι αυτή σε μια γωνιά ξένη. Δική της.
Σα να έβαλε στοίχημα η ζωή.
Να μου γαμήσει τον κόσμο.
Οι ευφυείς δουλεύουν ο ένας για τον άλλον.
Οι υπόλοιποι ψάχνουμε τα σημάδια.
Σε ποιό τραπέζι πουληθήκαμε;
Πόσο; Και γιατί;

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

σκόρδο [20/07/2015]


Νιώθω πάντα ότι κάποιος με περιμένει.
Πέραν του ότι νιώθω πάντα ότι κάτι με περιμένει.
Μέσα σε αυτό το συναίσθημα.
Αυτοκτονούν συχνά νεογέννητα τα θέλω μου.
Έχω ανάγκη να ηρεμήσω.
Να μη νιώθω άλλα, μόνο τα βασικά κι αυθεντικά.
Αν υπάρχουν.
Νιώθω πάντα ένα μικρό τραγανό σκόρδο.
Και μια παλάμη να το λιώνει και με καταδιώκει 
αυτός ο τραγανός ήχος του λιωσίματος.
Και μέσα σε αυτή την καταδίωξη.
Συγκινούμαι και ξεχνώ το σχέδιο που κατέστρωνα για την ηρεμία.
Κλείνω, ευχόμενη να 'ναι τα τελευταία κομμάτια.
Κάθε φορά όμως ένα καινούριο τέτοιο σκόρδο γεννιέται.
Καίει και είναι τραγανό κάθε φορά.
Σαν ένας μπαγιάτικος πόνος που καίει και πονάει,
κάθε φορά που έρχεται το ίδιο.
Με ανησυχεί που είναι η ρίζα του.
Ποιο εύφορο χώμα τη φιλοξενεί.

Χθες αγόρασα ένα λίπασμα σχεδόν δολοφονικό.


Κρεμμύδι-Σφυρί [20/07/2015]

Με ρώτησες αν με αγαπώ.
Και σου είπα όχι.
Και με κατηγόρησες για κείνα που κάνουν όσοι αγαπούν.
Δεν είχαν δύναμη άλλη τα χέρια μου.
Δεν είχα άλλο τρόπο.
Η γραφή είναι αργή.
Και η γλώσσα δεμένη.
Δεν ξέρω άλλους τρόπους για να πω το "μείνε".
Κι εσύ ολόκληρη είσαι το "φεύγω".
Έμαθα καινούρια λέξη.
Τη λένε εμπλοκή.
Ξέρεις τι είναι να νιώθεις κατώτερος.
Σε μια σχέση-των δύο.
Να φοβάσαι κι από φόβο να δημιουργείς.
Να ρωτήσεις τι; Ποια ιστορία;
Με τι κουράγιο;
Να φταις και να ρωτάς;
Να πληγώνεις και να ρωτάς;
Είτε αστεία, είτε τίποτα.
Κι ήταν κι εκείνο το κρεμμύδι, που αντι να το ξεφλουδίσει,
έφτασε την καρδιά του σπάζοντας το με ένα σφυρί.

Ειν' άλλο [20/07/2015]

Να σε μαγκώνει όλο σου το "είναι".
Είν' άλλο.
Να σε κλείνουν οι δικοί σου φόβοι.
Είν' άλλο.
Να μην σε προλαβαίνεις.
Είν' άλλο.
Να ανησυχείς μην πεις ή μην κάνεις κάτι που δεν πρέπει.
Είν' άλλο.
Να μην ξέρεις ποιος σου φόρεσε τα "πρέπει".
Είν' άλλο.
Να έκανες ήδη κάτι που "δεν πρέπει" άθελα σου.
Είν' άλλο.
Να μη σταμάτησες να το προλάβεις γιατί είχες χαθεί μες στο όνειρο.
Είν' άλλο.
Να 'χεις να σε διαχειριστείς μην τύχει και σε απογοητεύσω.
Είν' άλλο.
Να μην αντέχω να αντιμετωπίζω όσο ζόρι υπονοείται ή έρχεται.
Είν' άλλο.
Είν' άλλο.
Είν' άλλο αυτά.
Κι άλλο να φεύγεις.
Γιατί στο φευγιό σπάνια υπάρχει επιστροφή.
Όποιος κι αν φύγει πρώτος.

Οι συμβουλές του Καρλ [20/07/2015]

Γράφω καμιά φορά σημαίνει μεγενθύνω.
Μεγενθύνοντας παρατηρείς καλύτερα.
Κρυμμένα νοήματα που μικρός ακόμα είτε αγνόησες είτε έχασες.
Και χάλασες τόσο γραφίτη και χαρτή.
Για να πιάσεις ένα πρωί τον εαυτό σου.
Προδωμένο από σένα τον ίδιο.
Στον κόσμο που έφτιαξες να ζεις.
Και ταξίδεψες να δεις.
Και είδες, τύφλωσες μα δεν τυφλώθηκες.
Αργότερα μόνος. Πάντα μόνος.
Γύρισες πίσω.
Στις υγρές νύχτες του καλοκαιριού.
Που για χίλιους λόγους έπαιξες τον τυφλό.
Κι όταν άνοιξαν τα παράθυρα του χειμώνα.
Τα μάτια εκείνα τα τυφλά.
Κρύσταλλα έγιναν να καθρεφτίσουν όλα τα παραπάνω.

Ο Κάρλ φώναξε "πιες γέρο να ζεστάνεις τούτη την καρδιά,
μπας και δακρύσουν κι αυτά τα μάτια".

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Άλλη μια ήττα [19/07/2015]

Σε όσα ετριζαν μεσα μας.
Σε κείνα φώλιασε η ελπίδα.
Αυτη η γριά που κάθε φορά κρατάει στο χέρι της το "νομιζω".
Πιστέψες παλι ανώφελα πως "μπορεις".
Λες και εκτός απο το να επιβεβαιώνεις τη σαπίλα σου -εκανες τιποτα αλλο;-
Ποσα θρήνησες πριν πρόλαβεις ν'αρνηθεις.
Ποσα ήξερες οτι πονάνε, πριν καν ανοίξεις την πληγή.
Κι ετσι Εφτασες εδω.
Και η γριά παλι έσπασε και πηρε πισω το ρήμα.
Κι ενα τετοιο πρωινο.
Θα ζητήσεις να αγοράσεις.
Αυτο που οι άλλοι πιστεύουν.
Αυτο που δεν προλαβαίνεις να δείξεις.
Αλλα προλαβαίνεις πάντα να χαλασεις.

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

παρηγοριά [13/07/2015]


Καμιά φορά, αναπολώ εκείνη τη γλυκιά μανούρα.
Σαν όταν σε πρωτοσυνάντησα.
Εκείνη την τρέλα.
Εκμηδένιζε τις αποστάσεις.
Κι ας μάγκωνε τα σώματα.
Έκανε ιερή τη Στιγμή.
Κι έσπρωχνε το χρόνο.
Ύστερα μπήκαμε στην εποχή των παγετώνων.
Ντάλα καλοκαίρι!
Τι στριμμένα έντερα και σωθικά κουβαλάμε.
Σαν να πάγωσε ο εντός μας τόπος.
Ο ήλιος δεν έλιωνε τίποτα.
Και η κρυστάλλινη σιωπή, άφηνε ήχους τραγικούς.
Δεν ξέρω τι δώρο να κρύψω και να σου φέρω.
Ποια στιγμή αναπολείς ή ονειρεύεσαι.
Αν το κάνεις.
Ξέρω πως το νερό της βροχής είναι αλμυρό.
Σπάει τον πάγο.
Μα αργούν ακόμα τα πρωτοβρόχια.

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

συναίσθημα [11/07/2015]

Πονάει τόσο αναθεματισμένα πολύ.

Και πότε πρόλαβε να γίνει πολύ.

Κι η μοναξιά του πολύ.

Είναι εκτός από όπλο και παρηγοριά.

Τουλάχιστον εσύ δε φέρεις πληγές.

Από αυτό το μεταλλικό κολιέ.

Που μου σφίγγει το λαιμό.

Καθώς αστράφτει σα δώρο.

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Σύμπτωμα 2 [10/07/2015]

Όταν κλαις να χαίρεσαι.
Όταν σφίγγεται το στομάχι και ο κόμπος στο λαιμό.
Να θλίβεσαι.
Να ξέρεις πως η κλωστή σου πάει για σπάσιμο.
Συνήθως από ξένα χέρια.
Και σίγουρα απ' τα δικά σου δάχτυλα.
Αυτοστραγγαλίζεσαι.
Πνίγεσαι από λόγια που δεν πρόλαβες να πεις.
Κι από λόγια που σου στέρησαν και δεν άκουσες.
Θα πνίγεσαι πάντα μέχρι να μάθεις είτε να διεκδικείς, είτε να κλέβεις.
Και οι φονιάδες σου μαζί και ο εαυτός σου.
Στο 'παν απ' την αρχή.
Μα ύστερα όλοι αυτοί σε συμβούλεψαν.
Ανεξαρτησία είπαν. Λες κ είσαι χώρα.
Και σημαίνει και μοναξιά.
Όταν ο κόμπος στο στομάχι σκληραίνει.
Δεν είναι η μοναξιά που προσφέρει τη σκληράδα.
Είναι η ανεξαρτησία και η αυτάρκεια σου.
Χώρα, κακομοίρα χώρα.
Μεγάλωσαν τόσο που δε μπορείς να τις χωρέσεις εντός σου.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

απ' τη ρίζα [09/07/2015]

καμιά φορά το "ρε δεν πάτε να γαμηθείτε".
δεν αρκεί.
μια μεγάλη φωτιά να κάψεις όσους ύπουλα και συμβουλευτικά.
σε γάμησαν.
δεν αρκεί.
καμιά φορά ψάχνεις πως σκάνε όλοι.
κι ύστερα μετανιώνεις που τους έκοψες τη φωνή, τη στιγμή, τη φαντασία.
όμως υπάρχεις και υπήρξες.
και το λάθος-αν υπήρξε τέτοιο-είναι ό,τι δέχτηκες.
σπείρε ξανά και θέρισε όταν πρέπει.
πάρε κεφάλια κι ας τα αγάπησες.
πάρε τόσο όσο αγάπησες.
κόφτο από τη ρίζα μη σαπίσει άδικα και μόνο.
από τη ρίζα σου.
όλο.

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

απολύσεις θα γίνουν; [04/06/2015]

Η απόρριψη στη ζωή έρχεται με λουλούδια στο χέρι.
Έρχεται με όμορφα μάτια και χαμόγελο.
Κάθεται σε μια όμορφη καρέκλα.
Μιλά για τον εαυτό της και τον έρωτα της.
Δεν είσαι εσύ.
Αν ήσουν θα της έβγαινε, θα της ξέφευγε.
Τα μάτια της ξερνάνε εικόνες.
Εικόνες που μουδιάζουν τον ακροατή.
Θέλει να μείνει κουφός και τυφλός.
(Μην αυταπατάσαι καρδιά μου, και η καρδιά σου έτσι θα 'νιωθε)
Κι έπειτα ο χρόνος.
Να εξηγείς, να αναλύεις, να συγκρατείς.
Πόσα γκέμια σε μια και μόνο άμαξα;
Και ο ταμίας πάντα ψύχραιμος, να δίνει τρομακτικούς λογαριασμούς.
Παίρνει ένα και δίνει κανένα.
Και ταμίας είναι σχεδόν πάντα αυτό το ένα.
Μέχρι να απολυθεί, από προϊστάμενο και διεύθυνση.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Πρόχειρος Απολογισμός [02/07/2015]


Πέρασες προχθές.
Για λίγο, για έναν καφέ.
Φιληθήκαμε.
Είπαμε χαζομάρες.
Ξέχασα να σου πω πως "σ' αγαπώ".
Το 'κανες θέμα.
Θα στο λέω.

Μα τους φόβους και τις παύσεις.
Αυτά, τι να τα κάνω;
Θα τα ντύσω στοιχειά.
Θα τα παίρνω μαζί μου στις αλαφροΐσκιωτες βόλτες μου.
Θα τα ντύνω καρναβάλι και βροχή.
Θα τα ντύσω γιασεμί και κρασί.
Θα τα γδύνω και θα τα κρατώ κοντά μου.

Μην τολμήσει κανένας και σ' αγγίξει άλλο.
Μη σου γεμίσει δάκρυα το σώμα.
Και πόνους τα μάτια.

Μα τούτους τους φόβους και τις παύσεις,
τα γιασεμιά και τη βροχή.
Μη τα μισήσεις.
Μας ανήκουν.