Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

έτσι απλά. [29/10/2015]

έτσι απλά.
στο κόκκαλο.
τα βασικά.
ή εμένα μου φαίνονται;
έτσι απλά.
ξεβάφει ο τοίχος των συναισθημάτων.
με ένα νεκρικό, μικροαστικό μπεζ-εκρού.
έτσι απλά.
στο σαλόνι της με τις πολλές καρέκλες.
έτσι απλά.
σα δυο χορδές λέξεις.
να σου ξεσκίζουν τα όνειρα.
έτσι απλά.
τα είπε.

δίκαιο; [29/10/2015]


via http://weheartit.com/entry/205655899/dashboard?context_user=Melcarter


ημιτελής ύπαρξη
ηττήθηκε επανειλημμένα
τιμωρήθηκε δια της σιωπής
και μάντευε ποια σκιά
θα ταιριάξει στο κάδρο
και δεν ταίριαζε η δική της
κι αποφάσισε να χάσει
γιατί δεν έμαθε ποτέ της να ζητά
και τιμωρήθηκε για την αμάθεια
μιας γνώσης που δεν έλαβε ποτέ
δίκαιο ε;

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Αποκωδικοποίηση [27/10/2015]

 
Μακάρι να μπορούσα να μεταφέρω έστω κ σε μια νεκρή γλώσσα τις λέξεις των αισθήσεων. 
Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω την αίσθηση των δαχτύλων σαν αγγίζουν δυο μικρές ουλές.
Μακάρι να μη χρειαζόμουν δικαιολογίες κ δίχως λογική ενα πρωί να σου έλεγα όλα αυτά που τρέμουν μεσα μου. 
Να έκανα το άρωμά σου τραγούδι που θα σε έκανε να γελάς.
Να έκανε τα ματιά σου όλα τα πρωινά αυτού του κόσμου.
Να ζωγράφιζα τις κινήσεις σου σαν κέντημα χρυσό με λίγο απο μετάξι.
Να μην κάθομαι με χέρια νεκρά ανήμπορα μπρος στην παραμικρή φουρτούνα σου.
Να πέταγαν χίλιες πεταλούδες γύρω σου κάθε φορά που λίγο έρωτα ακόμα νιώθω για σένα. 
Να μη χρειάζεται να αποκωδικοποιώ τα απο μοίρας δοσμένα.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Πόλοι [26/10/2015]


Έγραφα πέρυσι και πρόπερσι.
Χρόνια πιο πριν.
Για "ανύπαρκτα" σ' αγαπώ.
Δεν έγραψα ποτέ μάλλον.
Για την παρούσα απουσία.
Για το χωρισμένοι μαζί.
Για το δειλό θάρρος.
Για όσα δίπολα βρίσκει ο νους.
Για κείνα τα δίπολα που σκοντάφτει η καρδιά.
Φέτος λέω.
Όσα κι αν έγραψα.
Όσα κι αν είπα.
Σου έγραψα και σου είπα.
Τα μισά δε τα 'λαβες ποτέ.
Και τ' άλλα είχαν δύο πόλους, 
που έμοιαζαν πολύ
και δεν συναντήθηκαν πουθενά.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

όνειρα δεκάτης τετάρτης [15/10/2015]


δεν έχω τίποτα να αποχωριστώ.
τίποτα να θρηνήσω.
καμία διεκδίκηση να παραπονιέται.
και κανένα θεό να με διδάσκει ηθική.
έχω μια τρύπα στο κέντρο του θώρακα.
ένα δάκρυ που κρέμεται σαν πάγος έτοιμος να λιώσει.
δύο χειροπέδες στα χέρια και τα πόδια.
μια σταγόνα αίμα που ξεχείλισε την καρδιά.
κι ένα λόγο να ψάχνω για να ξεχνώ όσα έχω.

στο Φωτεινό μέλλον.
θα μου χτυπήσουν τον ώμο με συμπόνοια.
θα καταπιώ τα λόγια του θυμού μου.
και θα είσαι πάντα, σαν χθες βράδυ, εκεί.
σε ένα όνειρα με τα χέρια ανοιχτά.
ικετεύοντας σχεδόν.
να μου φωνάζεις.
"ζήτα, ζήτα! επιτέλους!"

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

άτιτλο [02/10/2015]

Σε μικρή απόσταση από την εισπνοή υπάρχει η εκπνοή.
 Όλα έχουν να κάνουν με το τι έχεις μάθει. 
Εισπνέεις λίγη θάλασσα, λίγη αγάπη, λίγη ελπίδα 
και εκπνέεις ότι δεν άντεξες να κρατήσεις μέσα σου. 
Εκπνέω καπνό από τότε που θυμάμαι τις εκπνοές μου. 
Καμμένα σωθικά δίνουν σήμα από εντός μου, 
κι όμως ο καπνός λικνίζεται τόσο όμορφα γύρω από τα μάτια μου. 
Έτσι ξεχνώ. 
Ξεχνώ ή προσπερνώ την καμμένη γη. 
Τελευταία που δεν ανθίζουν οι άλλες γλάστρες μου μιλώ με τον Ιάκωβο. 
Ένα σπαθί φυτό που ίσως κάποτε βγάλει άνθη. 
Με τους άλλους ζωντανούς δε τα πάμε καλά, εμείς οι μισοπεθαμένοι. 
Κοιτάζουμε τους ήλιους που βγαίνουν κάθε πρωί και μας λείπει κάτι.
 Πάντα κάτι θα μας λείπει, αυτό ίσως είναι νομοτελειακό. 
Του Ιάκωβου του λείπουν τα άνθη που άλλοι συγγενείς του βγάζουν, 
εμένα μου λείπει ο καθαρός αέρας, η ζωή αυτή καθαυτή, 
όχι κάτι φτηνές απομιμήσεις έρωτα, τρέλας ή πανικού. 
Μια ζωή που τόσο ευχηθήκαμε που δεν μπορεί να μην υπάρχει. 
Κι ένα "υπάρχει" τόσο ζωντανό που τέλος τέλος μας πέθανε και δε το εκτιμήσαμε ποτέ. 
Πίνουμε νερό κι εγώ και ο Ιάκωβος συντηρώντας πάλι την ελπίδα.

Κουμπιά [02/10/2015]

Δεν ξέρεις.
Πριν ξεκινήσεις.
Πως διχοτομείσαι.
Πως σπας και κολλάς και είσαι όλα αυτά εσύ.
Δε θες.
Να μάθεις.
Αφότου βιώσεις.
Πως αποτελείσαι από τόσα που ζητούν αγκαλιά.
Δεν έχεις.
Παρά ένα σώμα να κουμαντάρεις.
Να το μανουβράρεις με τον άνεμο και να το πας σε άλλη ρότα.
Δε χώρεσες ποτέ.
Δε ζύγισες ποτέ.
Μόνο περπάτησες, μη κοιτώντας κάτω.
Κι ήταν οι πέτρες άλλοτε σταθερές,
άλλο σε νερά βυθίζονταν με κάθε πάτημα,
κι άλλοτε κουμπιά.