Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Μια Παρασκευή [29/04/2016]

Άγιες, μεγάλες και υγρές οι παρασκευές. Θρήνων και πληγωμένων παθών. Πόθων έρμων που μαστίγωσε το δόγμα. Σάρκες λουστραρισμένες να μπουν σε καινούριο ύφασμα. Γάζα και βαμβάκι μπηγμένα σε ανοιχτές ακόμα πληγές. Ένας απρίλης σα Φλεβάρης. Και του κάθε χρόνου και το κάθε χειρότερα. Στα πρόσωπα που σου χαμογελάνε. Στα χαμόγελα τους που σκοτώνεται η ελευθερία σου. Στην ελευθερία που δεν ήξερες ποτέ τι σημαίνει. Στο μίσος που φύλαξες στην καρδιά μου. Σαν κρασί δηλητηριασμένο που τρέχει στις φλέβες μου. Σαν αιμορραγία στα χέρια σου. Σαν αφυδάτωση στο αιδοίο σου. Σαν Πάσχα, με ανανεωμένα τα βάζα στο ράφι σου. Τα σεντόνια στο κρεβάτι σου. Σαν λεπτεπίλεπτο άρωμα της συντροφιάς σου. Σαν τότε που άλλαζα τον κόσμο και πήρες ο,τι σε βόλεψε. Σαν προδότης και ρουφιάνος μικροαστός ανασταίνεσαι μα πιο συχνά πεθαίνεις. 

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Υποψία θυμού [13/04/2016]

Ρίχνομαι σε γιορτές.
Έχει κόσμο και πιθανότητες.
Ρίχνομαι σε ξενύχτια.
Έχει σιωπή και μοναξιά.
Ρίχνομαι σε δρόμους.
Έχει φανάρια και πράσινο.
Τσακισμένα φτερά.
Τα χαζοκόλλησα.
Σκισμένη σάρκα σε χίλια κομμάτια.
Αιματοβαμμένα ρούχα.
Ήπια κατάρρευση.
Κάθε λίγο και λιγάκι.
Έπειτα πάω να λογικευτώ.
Να δω πόσο μόνοι είμαστε στον έρωτα.
Μετά εμφανίζεται μια λέξη σε ένα αυτοκόλλητο.
Ένας αριθμός σε μια πινακίδα.
Πάω να λογικευτώ κι άλλο.
Μπαίνω σπίτι.
Εκείνη η φωτογραφία σου που είχα καδράρει.
Έπεσε από το μπαλκόνι.
Έσπασε το αυτοκίνητο του γείτονα.

Ή έτσι φαντάστηκα...

Παραμένω βλέπεις ήπια, για χάρη σου.