Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

ΑΝΟΙΞΗ [22/05/2016]


Ήταν ήδη ηττημένα τα μπουμπούκια.
Σε εκείνο τον κήπο που έμοιαζε μαγικός κι απόκοσμος.
Ήταν ο δικός της θυμός που τα κράτησε καταραμένα.
Ήταν κάτι νύχτες από ζωή κι ασφάλεια που της στέρησαν.
Ένα αχνιστό πιάτο φαγητό που δε της πρόσφεραν.
Ήταν τόση η προσφορά που στερήθηκε.
Και πάλι εκείνα τα λουλούδια δε τα καλόβλεπε.
Ήταν ατίθαση η φύση κι όσο κι αν την ευχαριστούσε.
Τόσο μακρύτερα έτρεχε από φόβο.
Έκοψε όση γη ολάνθιστη είχα κρατήσει.
Τάισε λίγο ακόμα το θράσος της και τσάκισε την Άνοιξη.
Εγωϊστικά αφέθηκε στην επιβίωση της και την "ευημερία" της.
Σα να ξέχασε το αληθινό νόημα των λέξεων.
Τα αποφόρτισε όλα.
Οργανώνοντας ημερίδα τυφλή και αναπαραγωγική.
Σκότωσε τη θεά της αναπαραγωγής.
Μιμήθηκε  μυστήρια.
Να μοιάζουν όλα όπως τότε που ο πόθος ήταν άγνωστος.
Και η σάρκα επιβίωνε με τρυφερότητα κι αγάπη.
Πούλησε την άγρια άνοιξη της φύσης.
Για έναν εκλεπτυσμένο ανοιξιάτικο συστημικό μονόδρομο.



Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

ο φύλακας; [18/05/2016]


Θα υπάρχει πάντα εκείνος.
Θα στέλνει τους σωσίες του.
Θα πιστεύω πάλι σε παραμύθια.
Θα με σηκώνει μεθυσμένη από ένα μπαρ.
Θα κλείνει τα πορτοπαράθυρα.
Θα αφήνομαι σε μια μυστική ύπνωση.
Που το ασυνείδητο θα πλέκει όλα όσα (δε) με αφορούν.
Έπειτα θα 'ρχεται πάντα μια ζωή.
Θα του μοιάζει.
Με μακριά χέρια, θ' αγκαλιάζει ένα όπλο.
Θα μοιάζει μουσικό όργανο και θα εκτοξεύει κάθε λάθος μου μακριά.
Θα είναι πάντα σωτηρία η ύπαρξη και η ανυπαρξία του.
Θα μου λείπει εκείνο το πρώτο καρδιοχτύπι.
Στέκομαι πια.
Μα είναι πάντα εκεί σε κάθε κατάρρευση.
Όπως μια ορκισμένη σιωπή πριν την καταιγίδα.
Μάης και βρέχει.
Μια θάλασσα ασφαλώς που λιώνει κάθε θέλω και γίνεται παρελθόν.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

μωρέ [14/05/2016]

Μωρέ, ξέρεις κάτι;
Έχω δίκιο.
Και βρισίδια και χαστούκια.
Κι ίσως, εδώ που τα λέμε να γάμησα κι εγώ κάποιου άλλου το σύμπαν κάποτε.
Μωρέ, ξέρεις κάτι;
Δε θα γλυτώσεις.
Κανείς δε γλυτώνει από τις παύσεις.
Υπάρχει πάντα μια συνέχεια.
Ένα κόμμα, μια τελεία, μια λέξη.
Πάντα κάτι.
Μωρέ, ξέρεις κάτι;
Είσαι καλή στις παύσεις.
Αριστούχος.
Εγώ όμως μωρέ, ξέρεις, ότι είμαι εξαιρετική στα υπόλοιπα και στα πάντα.
Μωρέ, ξέρεις κάτι;
Σε όλη αυτή τη μελωδία.
Σημασία έχει που στέκεσαι.
Σε ποιο χρονικό σημείο.
Οι παύσεις είναι πολλές.
Εγώ είμαι μια έναρξη.
Μωρέ, ξέρεις κάτι;
Ο χρόνος εκδικείται.