Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Επιλεγμένα

04/08/2017

Στις θλιβερές εξοχές που όμορφες στέκουν μόνο σαν απομακρυνόμαστε ξέρω πως με σκέφτεσαι. Στις θλιβερές πλατείες που βγαίνω για να δειπνήσω, υπάρχει πάντα η ελπίδα να φανείς. Στα ανομολόγητα λόγια, γιατί έμαθα όλα να τα μετριάζω στην επιφάνεια, σε αγαπώ και σε σέβομαι πιο βαθιά από όσο ποτέ πίστεψα πως μπορούσα. Στα κάποτε γλυκά και κάποτε ξηρά κρασιά κρύβεται το άρωμα σου, η γεύση των χειλιών και των υγρών σου. Στις καθημερινές μετεωρήσεις μου βρέθηκαν κάποτε “αν” που μου ναυάγησαν το είναι, κι έπειτα στάθηκα καπετάνιος να κουμαντάρω ένα καράβι που ο χρόνος το έχει λιανίσει πια. Δε μπορούσα να αρθρώσω λόγια, κι όσα άρθρωσα, δεν ήξερα, αχ θέε, δεν ξέρω καν αν τα θυμάσαι. Στα στόματα, των φίλων που τιτιβίζουν, νιώθω πως θα μπερδευτούν τα τόσα λόγια που σου έκρυψα και θα τα ξεράσει μια κραυγή θεϊκή. Από έναν θεό που νιώθω να κρέμεται σαν τιμωρός πάνω από το κεφάλι μου, από τότε που γεννήθηκα. Δε θα έχεις ποτέ πλήρη εικόνα του “ποια” υπήρξα και “πόσα” αντιμετώπισα, ή θα έχεις τελικά την π…

Τελευταίες αναρτήσεις

Μολύβια [28/07/2017]

Δημοσίως Υπερλειτουργώ [28/07/2017]

Καλοκαιριές

Να γιατί..

Απομόνωση [26.06.2017]

Οι νέες μας θλίψεις... [31/05/2017]

Τα σκουπίδια [20/02/2017]

Ήταν ξανθιά. [13/02/2017]

Δεύτερα μη επαφής με την πραγματικότητα [περσινό]

[02/02/2017]